Z Januszem Kowalczykiem (Art Plus s.c. M. i J. Kowalczyk), wykonawcą projektu architektonicznego studia WWAA, rozmawiają Tomasz Fudala (kurator) i Michał Ziętek (producent wystawy)

Tomasz Fudala: Za kilka dni architektura naszej wystawy projektu studia WWAA zostanie rozebrana i przestanie istnieć, gdyż wystawa dobiega końca. Chcieliśmy porozmawiać o niej z wykonawcą, który włożył w swoją pracę mnóstwo wysiłku. Czy nie obawiał się pan tak nietypowego zadania w ogromnej skali?
Janusz Kowalczyk: Obawy pojawiły się po obejrzeniu dokumentacji, która zawierała głównie rysunki architektoniczne i musieliśmy w krótkim czasie przygotować dokumentację wykonawczą. Potrzebowałem bardzo dużo sklejki o odpowiedniej klasie. Niestety niewielu było producentów mogących sprostać mojemu zamówieniu. Na szczęście dostawcą była solidna firma i w terminie otrzymaliśmy zamówiony materiał. Mimo wspomnianych obaw, mając już pewne doświadczenie w realizacji projektów dla Pani Moniki Sosnowskiej i Pana Zbigniewa Libery, chciałem realizować projekt -Warszawa w Budowie 4.

Michał Ziętek: A często współpracuje Pan z architektami? Czy to był pierwszy raz ?
Janusz Kowalczyk: Część naszych realizacji powstała na podstawie gotowych projektów architektów wnętrz. Podobnie jak projekt architektoniczny studia WWAA. W takiej sytuacji szczegóły wykonawcze ustalamy z inwestorem i architektem. Wielerealizacji wykonanych jest tylko na podstawie pomysłów inwestora, któremu doradzamy i wykonujemy projekt. Jest on następnie realizowany w zakładzie. W takie zlecenie zaangażowanych jest kilkanaście osób. Ich doświadczenie i wzajemna współpraca daje oczekiwane rezultaty.Zauważyłem, że w latach poprzednich klient przychodził do warsztatu stolarskiego i zlecał wykonanie całości prac. Proces projektowania i wykonania był powierzony stolarzowi oraz jego warsztatowi. To zmienia się. Wielu klientów zatrudnia architektów odpowiedzialnych za fazę projektowania wnętrza, mebli lub zabudowy, zaś wykonanie trafia do zakładu.

Tomasz Fudala: Jak duży jest zakład?
Janusz Kowalczyk: Firma nie jest duża, specjalizuje się w realizacji indywidualnych projektów architektonicznych. Razem ze wspólnikiem Mirosławem Kowalczykiem zatrudniamy od 15 do 25 pracowników, w zależności od zamówień. Zakład od samego początku mieści się w Sulejówku, gdzie na początku lat dziewięćdziesiątych kupiliśmy grunt i pobudowaliśmy halę produkcyjną. Mamy własną lakiernię, ślusarnię i samochody dostawcze.

Michał Ziętek: Na ile taki projekt radykalnych architektów, do których należą twórcy ze studia WWAA, zostawia inwencję wykonawcy? Na ile pan interpretował to, co powstało na desce kreślarskiej?
Janusz Kowalczyk: Jako wykonawca bardzo szanuję wizję architektoniczną twórcy projektu. Ustalam co jest ważne dla architekta, a co mogę zmienić. Powstaje realizacja, która uwzględnia oczekiwania obu stron. Starałem się nie zmieniać architektury, natomiast w dużym stopniu ingerowałem w szczegóły konstrukcyjne i ułożenie faktury sklejek w gotowych gabarytach.Wykonaliśmy dokumentację warsztatowo-wykonawczą. Najwięcej czasu poświęciliśmy gabarytom podwieszanym do sufitu. Projekt zawierał jedynie ogólne wskazówki, jak należy je podwieszać, ale szybko okazało się, że dokumentacja budynku Emilki kryła niespodzianki. W części poświęconej konstrukcji stropu, była po prostu inna, niż w rzeczywistości. W trakcie realizacji wystawy musieliśmy skonsultować metodę podwieszania nie tylko z konstruktorami, ale również z firmą, która dostarcza materiały kotwiące. Jestem na bieżąco z nowinkami z różnych branż, nie wszystkie informacje dostaję przecież od architekta. Często bywam na międzynarodowych targach meblowych w Mediolanie, targach poświęconych obróbce drewna DREMA oraz targach komponentów do produkcji mebli FURNICA w Poznaniu, ale nie nadinterpretuję projektu.

Tomasz Fudala: A jak wam się pracowało w takiej modernistycznej ruinie? My dowiedzieliśmy się z archiwum TVP, że budynek Emilii zawalił się częściowo w czasie budowy?
Janusz Kowalczyk: Towarzyszyły nam obawy, że zaskoczy nas konstrukcja budynku. Był taki moment, że po próbnym odkuciu belki żelbetowej, pod tynkiem pojawiły się niespodziewanie przewodyelektryczne, dlatego kilkakrotnie musieliśmy zmieniać koncepcję wieszania elementów wystawy. Był problem z żelbetowymi powierzchniami, w których mocowaliśmy kotwy, zbrojenie układano dosyć przypadkowo i często w miejscu wiercenia-mocowania kotew trafialiśmy na pręty zbrojeniowe, które musieliśmy omijać. To bardzo komplikowało pracę.

Michał Ziętek: Budynek jest bardzo radykalny jako koncept architektoniczny, już sam system oświetlenia ukrytego w betonowych stropach zaskakuje.
Janusz Kowalczyk: O ile się nie mylę budynek był projektowany w połowie lat 60. To była bardzo odważna i ciekawa konstrukcja. Zapewne to oświetlenie komplikowało trochę wykonawcy budowę, ale daje ciekawy efekt.

Tomasz Fudala: Jeśli jeździ pan na targi do Mediolanu, to znaczy, że jest pan zainteresowany podpatrywaniem u innych i poszukiwaniem ciągle nowych rozwiązań. Czy to dzięki temu osiąga pan dobrą jakość wykonania?
Janusz Kowalczyk: W realizacji indywidualnych projektów osiągnięcie wysokiej jakości możliwe jest, gdy spełnione są dwa warunki, po pierwsze: kontrola procesu realizacji po drugie: właściwe doświadczenie osób zaangażowanych w projekt. Produkcja mebli na indywidualne zamówienie jest trudna, ale daje ogromne doświadczenie. I oczywiście jest szybko i dokładnie weryfikowana przez inwestora. Architektura wystawiennicza musi mieć jakość dostosowaną do funkcji jaką ma spełnić oraz wymagań zleceniodawcy. Elementy wystawiennicze wykonujemy od sześciu, może siedmiu lat, więc mam już doświadczenie w tym segmencie rynku.

Tomasz Fudala: Mimo tej skromności muszę przyznać, że rzadko spotyka się tak dobrze wykonaną architekturę wystawienniczą. My w tej wystawie odwoływaliśmy się do bardzo radykalnej architektury wystawienniczej, która jest totalna, bo przecież w szklanym budynku Emilii właściwie nie ma ścian, na których można powiesić prace, jak w starych muzeach.
Janusz Kowalczyk: Układ wystawy jest ważną częścią konceptu architektów ze studia WWAA. Nie tylko historia reklamy i pewne procesy, które zachodziły z upływem lat, ale sama architektura jest tu eksponatem, tzw. kompozycja przestrzenna. Tworzy przecież widoczne z ulicy litery WWB. To jest typ architektury, jaki proponował przed laty Stanisław Zamecznik , dająca określony, bardzo mocny efekt.

Tomasz Fudala: A na jakie problemy natrafił pan w swojej pracy?
Janusz Kowalczyk: Myślę, że pewnym problemem przy tej wystawie był czas, który był bardzo ograniczony. Wcześniej wspominałem również o podwieszanych gabarytach. Czas, który poświęciliśmy na ich wykonanie, był znacznie dłuższy niż pierwotnie przewidywałem.

Michał Ziętek: Jestem ciekaw jak to jest, że buduje pan tak zgrany zespół. Obserwowaliśmy ludzi zaangażowanych, którzy lubią swoją pracę. A przecież nie jest łatwo, bo pracownicy od początku muszą robić rzeczy nietypowe.Janusz Kowalczyk: Stopniowo przekonuję się do trudnych zadań wystawienniczych. Współtworzymy tutaj sztukę jako element duchowy, który nie jest tak namacalny, oczywisty jak inne zadania. To nie są standardowe rzeczy, które można zostawić wyłącznie inwencji pracowników. Wymaga współpracy całego zespołu, stanowi odskocznię od typowych prac stolarskich.

Michał Ziętek: Ale nie zapomina pan o kreacji jako części swojej pracy?
Janusz Kowalczyk: Wielokrotnie współpracowałem z artystami. Chcę zawsze dotrzeć do tego, co artysta chce pokazać. W momencie, kiedy mam jakiekolwiek wątpliwości, to kontaktuję się z nim. Nie mogę za daleko ingerować w jego dzieło, a jednocześnie mam satysfakcję z dobrze wykonanej pracy, zgodnej z zamysłem artysty.

Tomasz Fudala: Czy to, co pan robi jest nadal jeszcze niszą na rynku? Czy łatwo się panu wchodzi na zapomniane ścieżki perfekcji w trudnym rzemiośle, jakim jest stolarka? Wielokrotnie podkreślamy przecież, że choć Polska jest potentatem w produkcji mebli, ale szwankuje jakość i projektowanie. Pańskie meble są unikalne i nie są elementami wielkich serii.
Janusz Kowalczyk: Moje rzemiosło jest trudne i stanowi pewną niszę na rynku. Praca ta wymaga, by każdy projekt był wykonany perfekcyjnie. Nie ma miejsca na pomyłki, a zatem jest to proces bardzo czasochłonny. To powoduje, że nasze meble są jedyne i niepowtarzalne. W zakładzie wykorzystujemy zarówno stare stolarskie i ślusarskie technologie, jak również najnowsze oparte o materiały kompozytowe. Dzięki takiej różnorodności praca jest ciekawa.

Tomasz Fudala: Dziękujemy za rozmowę i ogromny wysiłek na rzecz festiwalu „Warszawa w budowie”

[STRONA INTERNETOWA FIRMY: www.artplusmeble.eu ]

WYSTAWA W ROZBIÓRCE

Tym, którym jak dotąd nie udało się dotrzeć do Emilii na wystawę „Miasto na sprzedaż” oraz tym, którzy wystawę już zwiedzili, ale postanowili, że wrócą na nią raz jeszcze, przyprowadzą znajomych bądź zrobią sobie zdjęcie w przebraniu za kostkę masła… przypominamy: dzisiaj ostatni dzień trwania festiwalu Warszawa w budowie 4, w ramach którego w dawnym Domu Meblowym Emilia, nowej siedzibie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie można zwiedzać wystawę „Miasto na sprzedaż” poświęconą historii reklamy zewnętrznej na ulicach Warszawy.

Zapraszamy na ostatnie już oprowadzanie po wystawie prowadzone przez jej kuratora Tomasza Fudalę.

A o godz. 18.00 w Bufecie Centralnym, (ul. Żurawia 32), finisaż wystawy i zakończenie festiwalu WWB4. Do zobaczenia!

„Jedną z najlepszych i bezpośrednio działających form reklamy są wystawy. Jak dotychczas w jednych sklepach są one urządzone ładnie i estetycznie, w innych zaś okna wystawowe są często zaniedbane, co zapewne należy przypisać brakowi umiejętności i pomysłowości personelu. Chcemy sprzedawcom przyjść z pomocą, dając im do rąk niniejszy album, zawierający szereg projektów układania wystaw. Pragniemy w ten sposób przyczynić się nie tylko do podniesienia estetyki i kultury handlu na co dzień, tak w sklepach, jak i na straganach, stoiskach kiermaszowych i wózkach, lecz wpłynąć w ten sposób na lepsze zaopatrzenie konsumentów. (…) Album ten będzie dla jednych wzorcem do naśladowania, u innych zaś pobudzi ich własną, twórczą inicjatywę…”

Zobaczcie jakie dekoracje z owoców i warzyw proponowali autorzy „Albumu dekoracji wystaw warzywno-owocowych” wydanego przez „Społem” w 1957 roku, oraz w jaki sposób pobudził on naszą „twórczą inicjatywę”…

W programie tegorocznego festiwalu nie brakowało zajęć dla dzieci. Od początku trwania WWB4 w każdą środę i sobotę prowadzone były warsztaty i oprowadzania po wystawie dla najmłodszej publiczności. Daria Giwer, Karolina Andrzejewska i Hania Zwierzchowska przygotowały niezwykle bogatą ofertę dla maluchów. Od projektowania własnej reklamy poprzez origami z niechcianych reklamowych ulotek po konstrukcję tzw. reklamy mobilnej.
Zobaczcie jak wyglądała Warszawa w Budowie dla dzieci.

Zapraszamy również na ostatnie już ze spotkań z najmłodszą publicznością. W trakcie trwania oprowadzania po wystawie przez Joannę Rajkowską, dla dzieci przygotowaliśmy warsztaty poświęcone najbardziej chyba znanej pracy tej artystki, Palmie z ronda de Gaulle’a.
„Miejska dżungla, czyli małpie figle na wystawie”, dzisiaj, godz. 13.45, zapraszamy!

Rozmowa z Tymkiem Borowskim, autorem fragmentu wystawy „Miasto na sprzedaż” poświęconej przyszłości reklamy zewnętrznej „Przyszłość outdooru wytłumaczona prościej, niż to możliwe”.

Tomasz Fudala: Dlaczego przestałeś malować?
Tymek Borowski: Znudziło mi się drążenie malarstwa, które było programowo bezideowe, programowo po nic. Jednocześnie moje obrazy stawały się coraz bardziej szczegółowe, a ich materialność – frustrująca, kiedy na przykład – cały dzień schodził mi na tym, żeby idealnie na gładko zamalować tło na jeden kolor. Czułem, że coś mnie omija.

TF: Tzn?
TB: Chciałem zacząć zajmować się tematami, które wydawały mi się naprawdę istotne, naprawdę współczesne, ale malarstwo nie bardzo się do tego nadawało. Namalowałem kilka obrazów będących w pół drogi, np. Autoportret (http://www.tymekborowski.com/self-portrait/) – głowę wypełnioną setką pól z rysunkami i tekstem. W końcu postanowiłem zmienić medium na film, grafikę komputerową i internet. Od zawsze interesowałem się technologią, a Photoshopa używałem zanim zacząłem malować. Próbowałem pisać własne programy, robić proste scenki w 3D. To zawsze było gdzieś obok.

TF: Skąd wobec tego wzięło się zainteresowanie starym malarstwem?
TB: Z powodu rodzinnych tradycji i braku innego pomysłu poszedłem na akademię. No i wciągnąłem się, rysowanie i malowanie sprawiało mi dużą przyjemność. To nie jest tak, że uważam tego typu “czysty formalizm” za coś złego. Po prostu teraz jestem tym totalnie przesycony i szukam w innych okolicach.
Wystawa w Emilce była świetną okazją na poszerzenie horyzontów – dzięki owocnej współpracy z Piotrem Koźniewskim i jego firmą 3R Studio (http://3rstudio.com/) mogłem poznać bliżej technologię Rzeczywistości Rozszerzonej (AR) i inne, związane z urządzeniami mobilnymi. Przy okazji urodziło się dużo nowych pomysłów.

TF: Zauważyłem, że Twojemu zainteresowaniu technologią, memami internetowymi, filmikami edukacyjnymi z youtuba towarzyszyła ogólna refleksja nad współczesną sztuką. Pamiętam wasze nieco ironiczne prace tworzone wspólnie z Pawłem Sysiakiem, w których zastanawialiście się nad paradoksami funkcjonowania świata sztuki, instytucji i artystów. Korzystaliście przy okazji ze stylistyki prostych animacji, jakich pełno jest w internecie.
TB: Cały czas się nad tym zastanawiamy, z tego zastanawiania powstała prowadzona przez nas Billy Gallery (https://www.facebook.com/billygallery). Pracujemy nad nowymi modelami funkcjonowania sztuki, pasującymi do naszych czasów. W tym momencie jesteśmy na finiszu robienia zbiorowej wystawy. Zapytaliśmy kilkadziesiąt osób, co jest dla nich naprawdę ważne, prosząc o pokazanie tego przy pomocy minutowego filmu. Taki pomysł, żeby uderzyć prosto z mostu i zadać najważniejsze pytanie za cenę wszystkich skrótów i nieścisłości. Nakłonić ludzi, żeby obstawili jakieś wartości. I udało się – sporo osób dostarczyło zaskakująco proste, bezpośrednie filmiki, w których porzucają ironię i artystyczne strategie. Gołym okiem widać jak sztuka na tym zyskuje.

TF: Cofnijmy się jeszcze do robienia przez was dzieł na zamówienie. To bardzo krytyczna wypowiedź wobec świata sztuki. Projekt z zamawianiem prac zainspirował mnie do zaproszenia cię do wystawy w Muzeum. „Miasto na sprzedaż” to jest wystawa złożona ze „zleceń”, chałtur, prac drugorzędnych, bo tak bardzo często traktuje się reklamę. Zarówno historia zlecania reklam, jak i ich status jako mało znaczących faktów wizualnych prowokował do zajęcia się tym tematem. Reklama jest przecież odwiecznym składnikiem miasta, elementem ulicy, ale też naszym codziennym towarzyszem.
Wy z Sysiakiem mówiliście prosto „napisz do nas, złóż zamówienie, a wykonamy dla Ciebie dzieło”. W tej zleceniowości podoba mi się bardzo, że stawiacie sprawę jasno i traktujecie sztukę jak zadanie, zagadkę do rozpracowania. Tak bardzo często działo się w reklamie i powstawały reklamy wyjątkowe.
TB: Podchodzę do tego pozytywnie, to jest inspirująca sytuacja. Dzieło zawsze ma jakieś ograniczenia. Czasem ogranicza zamówienie i klient, czasem temat wystawy a czasem jakiś problem który cię męczy i musisz się z nim rozprawić. Dużo osób pracuje “na dwóch frontach”. Z jednej strony robi coś czysto artystycznego, a z drugiej rzeczy całkowicie komercyjne. Ale po co tak niezdrowo to rozdzielać? Po co ukrywać działalność komercyjną, chować połowę siebie? Nie mam problemu z tym, że robię coś jako artysta, ale składam też książkę i projektuję stronę internetową.
Jednocześnie z Billy Gallery otworzyliśmy Czosnek Studio (https://www.facebook.com/CzosnekStudio), kolektyw dizajnerski. W tej chwili – co może być ciekawe w kontekście “Miasta na sprzedaż” – robimy min. serię plakatów czerpiących z estetyki polskiego, przaśnego dizajnu lat 90. Próbujemy – bez ironizowania – wyciągnąć to, co jest skutecznego, działającego w tamtych projektach.

TF: Czy tradycyjne dzieło sztuki np. rysunek kłóci się z technologią? Twoje rysunki, podobnie jak prace ilustratorów pokazywanych na wystawie Ilustracja.pl świetnie sobie radzą z tym, że są pokazywane na tabletach, a nie na papierze. Zaskakujące, jak rysunek dobrze sobie radzi w mediach społecznościowych. Twoja praca na wystawie „Miasto na sprzedaż” łączy dwie nieprzystające pozornie rzeczy: prastary komiksowy dymek narysowany ręcznie i technologię 3D.
TB: Kompletnie nie widzę konfliktu między tradycją a technologią. Współpraca z 3R Studio jeszcze mocniej przekonała mnie, że artyści powinni umieć posługiwać się najnowszymi technologiami. Ale nie na zasadzie ekscytacji nowinkami, tylko normalnego używania ich. Mam wrażenie że to się udało. Takiego wykorzystania rzeczywistości rozszerzonej nie było jeszcze na żadnej wystawie w Polsce. Chciałbym bardzo zrobić coś dalej w tym kierunku.
Świat sztuki jest niekompatybilny z nowymi technologiami, ale na innym planie. Cyfrowe, demokratyczne sposoby dystrybucji kultury odsłaniają absurdalność tego, że “dzieło” jest z reguły materialne, unikatowe, trudno dostępne. Sam – jako artysta – chciałbym, żeby to, co robię było jak najprostsze w dystrybucji, jak najłatwiej osiągalne dla odbiorców.

TF: A jak dalece interesuje cię używanie perswazyjnych mediów i języka zrozumiałego dla wszystkich? Czy to nie utopia prowadząca do banalizacji i tabloidyzacji sztuki? Pozbywamy się trudnych słów na wszelki wypadek, bo może ktoś ich nie zrozumie…
TB: Myślę że to nie utopia, trzeba komunikować się tak prosto, bezpośrednio i zrozumiale jak to tylko możliwe, nawet jeżeli nasz komunikat zabrzmi głupio czy banalnie. Oczywiście upraszczanie też ma swoje granice, ale współczesna sztuka jest absurdalnie przesubtelniona i rozdrobniona w milionach intelektualnych szczegółów. Radykalne uproszczenie języka nie doprowadzi do jej tabloidyzacji. Raczej do lekkiego znormalnienia. Wydaje mi się że w tym kawałku wystawy udało nam się opowiedzieć zrozumiałą, wciągającą i komunikatywną historię. Z tego co wiem, widzom bardzo się podoba. Jestem bardzo zadowolony.

TF: Pasuje jak ulał do reklamy, która jest sztuką perswazji. Ale twoja praca na wystawie mówi o tym, że wizualność gwałtownie się zmienia. Co się stanie z komunikacją wizualną? Czy wierzysz w triumf memów walczących o naszą uwagę. A może one już wzięły górę?
TB: Tak, “śmieszny obrazek” z internetu to niesamowicie potężna rzecz. W ostatnich latach widzieliśmy w sieci eksplozję memów – to były miliony artystów, których praca oceniana była w czasie rzeczywistym, to był dobór naturalny i ewolucja języka wizualnego w tempie eksplozji atomowej. Memy wykształciły min. niesamowicie skuteczny język plastyczny. Wiele z nich dotyka naprawdę ważkich problemów. Należy traktować je tak samo poważnie jak “prawdziwą” sztukę.
Informacja idzie w stronę kultury wizualnej. Zamiast sążnistych esejów, wolimy infografiki czy prezentacje. Przyznajemy sie do tego – często w komentarzach pod tekstami spotkamy akronim TL;DR (too long ; dind’t read). Cieszy mnie brak zażenowania w takiej deklaracji, to dosłowne spełnienie postulatu zgłaszanego przez Gombrowicza gdzieś w Dziennikach. Nie chodzi o wyrugowanie słowa pisanego, chodzi o optymalne i swobodne korzystanie z mixu wszystkich dostępnych środków – w imię lepszej komunikacji.

TF: Dziękuję za rozmowę.

Zobaczcie także stronę internetową Tymka Borowskiego: http://tymekborowski.com

„Oto bogata kolekcja nieudanych wystaw. Niestety, nietrudno o nie w Warszawie. Zebraliśmy więc rozmaite – od banalnych, nie wykazujących żadnej pomysłowości w układzie, aż do wręcz… skandalicznych! Czego tylko tam nie ma! – zabrakło jedynie – gustu. Chciałoby się zapytać: ten bałagan za kratą ma zachęcać do kupna? Gdzie to jest: w Koziej Wólce czy stolicy kraju? A już te śledzie pod kwiatkiem…”

Oto podpis, jaki towarzyszył fotoreportażowi Zbyszka Siemaszki „Dlaczego mamy takie brzydkie wystawy…”, zamieszczonemu na łamach czasopisma Stolica w 1955 roku, którego reprodukcję prezentujemy na wystawie „Miasto na sprzedaż”. Niestety opis ten po ponad pięćdziesięciu latach wydaje się być wciąż aktualny. O ile spotkać w witrynie śledzie pod kwiatkiem może być już trudniej, o tyle „bałaganu za kratą” wciąż nie brakuje…

Zobaczcie sami!

Nie, nie, to jeszcze nie podsumowanie tegorocznej edycji WWB, choć przyznajemy, hasło wydaje się być odpowiednie
„To nam się udało” to tytuł plebiscytu zorganizowanego latem 1968 roku przez Express Wieczorny. Konkurs polegał na wyłonieniu „towarów, które cieszą, ułatwiają życie, czynią je przyjemniejszym i wygodniejszym”, przedmiotów codziennego użytku, dostępnych wszystkim, ale odznaczających się dobrą jakością, trwałością, solidnym wykonaniem, rzeczy, które „udały się”. Celem plebiscytu miała być promocja takich wyrobów, zachęcenie producentów i wykonawców do wytwarzania dobrych towarów a konsumentów do jego zakupu. Czy się udalo?

Niemal w każdym tygodniu na łamach Expressu Wieczornego pojawiały się nowe informacje o konkursie. Publikowano rankingi zgłaszanych produktów, nowe kupony do głosowania. Zarówno dla czytelników jak i producentów przygotowano atrakcyjne nagrody: samochodowy „Krokus”, dwa fotele i stolik, pięć par kozaczków z lakierowanego skaju, zautomatyzowaną pralkę… Nie dziwi więc, że już w pierwszych dniach po ogłoszeniu plebiscytu nadesłanych zostało na niego tysiące zgłoszeń.

Na co i dlaczego głosowali czytelnicy?

Żelazko typu C-40 z Zakładów w Nowej Dębie, bo szybko się nagrzewa i ma wygodny uchwyt, dobrze prasuje się nim odzież z guzikami, jest ustawne. Patelnia z dnem groszkowym z Zakładów w Myszkowie, bo można na niej smażyć niemal bez tłuszczu, a rączka z tworzyw sztucznych jest nieparząca. Warszawskiej „Urodzie” udał się „Skrzat”, preparat do czyszczenia wanien i zlewozmywaków, bo ma przyjemny zapach i ładne opakowanie, nie ściera powierzchni czyszczonych przedmiotów i nie wysusza skóry. Doceniono segmenty pokojowe z Zakładów w Wyszkowie, zwłaszcza komódkę, która zajmuje mało miejsca, a taka jest pakowna. Z Zielonogórskiej Fabryki Mebli czytelnicy wskazali na komplet „Violetta”, za to, że… jest najpiękniejszy! Sweterek dla chłopców z Zakładów Przemysłu Odzieżowego „Milana” w Legnicy, zdobył uznanie ze względu na ładny kolor i ciekawy wzór… Głosowano na wyroby z każdej dziedziny gospodarki, od kosmetyków dla dzieci „Jacek i Agatka”, przez garnitury dla mężczyzn z Krakowskich Zakładów Przemysłu Odzieżowego po komplety nakryć stołowych, fason „08″ z Warszawskiej Fabryki Platerów i konserwę „Kura w rosole”.

Plebiscyt doceniony został przez Biuro Jakości MHW, jego dyrekcja przyznała, że konkurs zdopingował producentów do jeszcze większych starań i stanie się poważnym bodźcem do podnoszenia jakości wyrobów. Ministerstwa postanowiły przyznać nagrody wyróżnionym w konkursie producentom, działającym w ich resortach. W kilku sklepach w Warszawie urządzono pokazowe wystawy zwycięzkich towarów. Sam Spożywczy przy ul. Marszałkowskiej róg Rysiej, urządził ekspozycję „Obiad jak u mamy”, prezentującą różnego typu koncentraty wybrane przez czytelników Expressu Wieczornego. W warszawskim CDD zaprezentowano wyróżnione produkty dla dzieci, w innych punktach eksponowano meble (ul. Przeskok), sprzęt AGD, chemię (ul. Bracka). Najlepsze produkty zaprezentowane zostały na wystawie Biura Współpracy z Konsumentem „Opinia” w Pałacu Kultury i Nauki. 

„Warszawiacy oprowadzają” to cykl oprowadzań po wystawie „Miasto na sprzedaż” odbywających się w każdą sobotę w trakcie trwania festiwalu. Zaproszeni goście, znani mieszkańcy Warszawy, opowiadają o reklamie z perspektywy własnych doświadczeń i wykonywanych profesji. W ramach sobotnich spotkań po ekspozycji w Emilii oprowadzali dotychczas m.in. Maciej Nowak, Grzegorz Piątek, czy Andrzej Chyra.

Dzisiejsze oprowadzanie prowadzi dziennikarka radiowa i telewizyjna Ewa Wanat, za tydzień natomiast, w ramach ostatniego już z tego cyklu spotkań,  po festiwalowej wystawie oprowadzi nas artystka Joanna Rajkowska.

Zobaczcie jak w rolach przewodników muzealnych sprawdzali się znani warszawiacy.

Na wystawie „Miasto na sprzedaż”, w dziale „Ulice pod kontrolą” poświęconym kwestiom reklamy, handlu i konsumpcji w okresie PRL, prezentujemy fragmenty telewizyjnego programu „Monitor Rzadowy” z 1985 roku. Kierownicy sklepów spożywczego i mablowego (Emilii) opowiadają o sprzedawanych przez nich towarach, ich jakości, świeżości, a raczej jej braku (to w odniesieniu do pieczywa i warzyw), wadach, produkcji czy transporcie. Rozmowa z kierownikiem Domu meblowego Emilia przeplatana jest ujęciami ukazującymi handel w sklepie. Projekcja pozwala nam dowiedzieć się, jakie meble sprzedawano w Emilii w połowie lat 80. XX w., jaka była ich ekspozycja, a przede wszystkim jak wyglądały wówczas wnętrza pawilonu.
Ale „Monitor Rządowy” to nie jedyny dokument ukazujacy Emilię w czasach jej świetności. Tropiący dla nas sceny handlu w polskim kinie Ewa Hevelke i Michał Januszaniec odkryli przed nami kolejne filmowe zakupy, tym razem w Emilii właśnie. Zobaczcie jaki „dobry i zupełnie niedrogi” regał otrzyma Marta, bogaterka filmu „Jezioro osobliwości”.

„Jezioro osobliwości”, reż. Jan Batory, 1972

Pawilon Emilia występuje również jako bohater drugiego planu w wielu innych polskich produkcjach. To w kolejce przed nim w komedii Stanisława Barei „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz” (1978), słyszymy słynne: „Pan tu nie stał” i odpowiedź na te słowa: „Tego pana żona zdradza, a Ty mordę wydzierasz! Baranie!”.

W całej okazałości prezentuje się również w filmie „Nie lubię poniedziałku” (1971), w scenie, w której przybyły do Warszawy Francesco Romanelli próbuje zatrzymać taksówkę i spotyka przemiłą staruszkę, która na jego nieszczęście postanawia oprowadzić go po stolicy. Zobaczcie jak rok po otwarciu wyglądała Emilia z oryginalnym niebieskim neonem autorstwa Piotra Perepłysia.

„Nie lubię poniedziałku”, reż. Tadeusz Chmielewski, 1971